X
تبلیغات
ونوشی ریکا
مونوگرافی روستا

روستای من  ونوش

 

نام زيبايش، ذهن هر شنونده‌اي را به سوي بهار مي كشاند. به شكوفه‌هاي بهاري و بنفشه‌هاي نويد‌بخش از آمدن بهار. گردشگران و رهگذران، پس از خروج از رويان و مواجه شدن با چشم‌انداز وصف ناپذير طبيعت رويايي نوار ساحلي منطقه رويان – نوشهر، مجذوب هر نقظه از مسير زير مي‌گردند و در انتخاب محل استقرار ، ناتوان. . . ، كه زيبايي‌ها بيشتر و بيشتر خواهند شد هر منطقه از ويژگي‌ خاص و جذابي برخوردار مي‌باشد كه چشمان خيره شده، دلها را به تمنا و هوشها را از سر مي‌ربايد.

شك مكنيد هر آنچه مي بينيد زيباست، بي‌آنكه برتري بر منطقه ديگر داشته باشد. نعمتي از نعمات خداوند توانا كه اينگونه از خلق خود، اشاره اي به بهشت مي‌نمايد.در عظمت و جذابيت همچنان غرق و مان و مبهوت، به راه خود ادامه مي‌دهيم كه بي‌‌اختيار، پس از مشاهده تابلوي راهنما در كيلومتر 10 رويان – نوشهر توقف مي‌كنيم.به « ونوش» خوش آمديد.روستاي زيبا و نوريستي ونوش، از شمال به سواحل زيباي خزر جنوب به سلسله جبال البرز و پوشيده از جنگل سرسبز، غرب به رودخانه كلرود منتهي مي‌گردد. شاليزا‌ر‌هاي پر محصول باغهاي مركبات ودرختان صنوبر و . . . هر يك در آرايش هر چه زيبا و افسون كننده ونوش نقش داشته و محل عبور گردشگران جهت دسترسي به روستاي نارنج بن ، پاشكلا، خزر تيره، عالم كلا، منوچهر كلا، عزت كاسگر محله ، تاشكو و سپس جاده كدير و جنگل آب پري و يا به سمت ساحل و شهر رويان از جاده كمر‌بندي مي‌باشد.

چشم‌انداز زيباي روستاي جلگه‌اي ونوش كه در جوار دريا واقع و از طرفي خانه‌هاي زيبا بنا شده در دامنه كوه و در ارتفاع تپه‌‌ها و ميان درختان جنگلي و روستاي نارنج بن براي هر گردشگر ، مسافر و رهگذر جلوه اي نو و زيبايي خاصي را داشته و بي‌شك باعث استقرار گردشگران براي مدت هر چند كوتاه خواهد شد.

ونوش با 720 خانو ار كه قريب به 3000 نفر مي باشد بافت اجتماعي خود را تشكيل و 800 الي 900 خانوار غير بومي نيز كه مجذوب زيبايي‌هاي ونوش شده‌اند در منطقه بصورت دايم و يا فصلي سكونت دارند. نزديك به 20 شهرك در بافت جغرافيايي روستاي ونوش قرار گرفته كه از اين جمله شهرك‌هاي : نوژن، احسان، ساحل آفتاب، دريا بيشه، ونوشه، البرز، بهاران، نارنج، دريا ويلا، رز ، بنفشه ، پامچال، سي‌بن، مرواريد، آرش، ياس، كاج شماره يك و . . . گوياي عظمت منطقه توريستي و قدرت گردشگري «ونوش» مي‌باشد. برنامه احداث 3 الي 4 درياچه مصنوعي در شهرك نوژن و احداث بر اساس اصول مهندسي فني سازه و ضد زلزله در شهركهاي نوژن، احسان ، دريا بيشه و . . . شكوه و جلوه خاصي به منطقه بخشيده و باعث افزايش حضور گردشگران در روستاي ونوش و استقرار در شهر كهاي مذكور گرديده است.

مسجد امام موسي‌بن جعفر (ع) يا بناي قديمي و تاريخي، مسجد علي‌بن ابي طالب (ع) با سبك و ساخت جديد، مدرسه‌راهنمايي، ابتدايي، نانوايي بربري و لواشي، درمانگاه بين المللي ( PIU) ، خانه بهداشت با حضور دكتر و پرسنل بهداشت، حمام عمومي و خصوصي، مركز مخابرات با دستگاه ديجيتال مدرن 5000 شماره‌اي، شوراي اسلامي و شوراي حل اختلاف دكل آنتن تقويت تلفن همراه و . . . در موقعيت اجتماعي روستاي ونوش واقع شده است و همچميم وجود سه معصوم زاده بنام‌ هاي « پير تن آلي نبي»‌ « آمنه خاتون» و « ابراهيم سلطان (ع) باعث ميزباني ونوش از زائرين گرديده است.نزديك به 50 پيرمرد 80 سال به بالا در « ونوش» به زندگي مشغول مي‌باشندكه افراد 90 ساله و 100 ساله آن، اوايل قرن 1300 را به خوبي به ياد دارند.

 

اكثر ساكنين بومي « ونوش» به كشاورزي و صنعت ساختمان سازی نظير معماري ، كاشيكاري، آهنگری و نقاشي ساختمان و يا مشاغل كارمندي كسب درآمد مي‌نمايند.امكان دسترسي 1- كيلومتر 10 رويان به سمت نوشهر – پس از شهرك دريا بيشه 2- كيلومتر 35 نوشهر 4 کیلومتر بعد از سی سنگان


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم مرداد 1392ساعت 19:4  توسط بهزاد کرمانی  | 

تقسیمات محلی ونوش و حدود اربعه روستا

از سابقه سکونت در ونوش اطلاعات دقیقی در دست ندارم تنها در چند کتاب به نام ونوش ده و ونوشه ذکر شده که برگرفته از نام گلی به گویش محلی می باشد که در زبان پارسی به بنفشه معروف است .ونوش از نظر تقسیمات کشوری در حوضه شهرستان نوشهر،بخش مرکزی ،و دهستان کالج می باشد.از شمال به آبهای دریای خزر از شرق به روستای عالم کلا و پاشا کلا از غرب به روستای صلاح الدین کلا واز جنوب به روستای نارنج بن و رشته کوهای البرزمحدود می باشد .خود روستا به محله هایی کوچک تر تقسیم شده که این تقسیم بندی از زمانهای خیلی دور صورت گرفته که دلیل این تقسیم بندی بیشتر برای حریم زمینهای کشاورزی بوده تا در تقسیم آب با مشکل مواجه نشوند البته بعضی از اسامی محله ها با توجه به پوشش گیاهی آن منطقه هم می باشد .نقاط فوق با نامهای خوشنوا ،بینوا،جنگسو،کلشار،سرچال،بالامحله،تبدیلی،خرابه،سیکازمی،شارشم،کلیرگ ،میره،غازبنن،وجرکیله می باشند .

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم آبان 1392ساعت 12:23  توسط بهزاد کرمانی  | 

برخی از لغات رایج در ونوش

پرنده گان و حیوانات

طلا :
telah : خروس
کچی کرک : : مرغ مادر
سیکا :
sika : اردک
چینکا :: جوجه
وگ :: قورباغه
اشنگ : نوعی موش بزرگ
گل:
gal : موش
مار :
mar : مار
کوز :
kavez : لاک پشت
کنو : : زالو
شال :
shal : شغال
بامشی :
bameshi : گربه
گو :
goo : گاو
گوگزا :
goo geza : گوساله
گومیش: گاو میش
جونکا : : گاو نر
بچه یاتوله خرس =کِتِه

توله سگ=سگ کِتکا
گوساله ماده=دِمِس
گاوماده تقریبا 2ساله =طَلِم
گوساله نر=تِشِک
گاونرجوان =جِنیکا
منگو :
mango : گاو ماده
گسن : : گوسفند
ورکا: بره
کلاج :
kelaj : کلاغ
شکروم :
shekerom : دسته هایی از سار
پیت کله :
pit keleh : جغد
میچکا :
michka : گنجشک
کتر  : کبوتر
زیک :
zik : نوعی پرنده بسیار کوچک
صحرا غاز :
sahra ghaz : غاز صحرایی یا وحشی
صحرا سیکا :
sahra sika : اردک صحرایی یا وحشی
چلچلا:
chelchela: چلچله
رگ رگین :
ragrakin : نوعی پرنده در آبندان ها
چاله خس :
chalekhes : نوعی پرنده در آبندان ها
ایا :
aya : نوعی پرنده وحشی
تیکا:
tika : نوعی پرنده وحشی
شونه قپین :
shone ghepin : شانه به سر
کشقد : زاغ
او گل :
oogal : نوعی موش آبی
تشی :
tashi : جوجه تیغی  

 


وسیله ها

مخراز :
meghraz, : قیچی

کمل :
kamel : کاه برنج
بنج : : شلتوک ، برنج با پوست
سپوس- اوج :
sapos : پوست برنج
گرواز :
gervaz : نوعی بیل برای کشاورزی
فوکا :
foka : وسیله ای برای کشاورزی
چنگگ :
chengek : وسیله ای برای نرم کردن خاک برای زراعت
چاقاله :
chaghaleh : وسیله ای جهت گودکی کوچک برای کاشت
داز:
daz : داس یا وسیله ای برای بریدن شاخه های کوچک
داره :
dareh : داس یا وسیله ای برای درو در کشاورزی
تاشه :
tasheh : تیشه
تور :
tor : تبر

افنداره: داس دسته بلند برای قطع کردن شاخه
درزن :
darzen : سوزن
کلوش :
kalosh : نوعی کفش محلی
سرپایی :
sarpaee : دمپایی
قوا :
gheva : کت

کلمد: لباس گالشها از جنس پشم
جرب :
jereb : جوراب
تنه که :
tenekeh : شورت
جمه :
jemeh : پیراهن
شونه :
shoneh : شانه
میرکا :
mirka : دانه تسبیح
کوپا :
koPa : از انباشته شدن محصولات کشاورزی را گویند
چلکوم :
chelekom : چوب هایی که بر روی زمین مرتب بکارند
فیهه :
fiheh : وسیله برای کشاورزی
بلو :
balo : وسیله برای کشاورزی
لت کش :
latkash : وسیله ای برای جابجا کردن گل و خاک
سمور  : سماور
گالدوج :
galdoj : سوزن بزرگ برای بستن روی کیسه ها
کیله :
kileh : وسیله برای پیمانه برنج یا گندم
کیله :
kileh : نهر کوچک برای عبور آب
تلم :
telem : وسیله برای تولید دوغ یا کره یا ماست
دشون :
deshon : وسیله برای تولید دوغ یا کره یا ماست
ساجه  : جارو
شار ساجه: نوعی جارو از برگ درخت
فنر :
fener : فانوس
لمپا :
lampa : چراغ گرد سو
قلیون :
ghalyon : قلیان
سرنا -لوتی:
serna : نوعی ساز سنتی
للوا :
laleva : نی
کش دمبک :
kash dambek : نوعی ضرب
کرفا:
kerfa : وسیله ماهی گیری

سیالیگ:تور ماهی گیری
پیلکا :
pilka : ظرف سفالی
چراغ سوتکه:
cheragh sotkeh: وسیله قدیمی برای روشنایی منزل
لوه :
laveh : دیک پلوپزی

مکان ها



کش :
kash : هم به پهلوی بدن معنی می دهد و هم به کنار و جنب مکان
سامون :
samon : محدوده خانه یا مرز خانه یا زمین را گویند

هدار:
hedar : عبور کردن
کلوم :
kelom : طویله : محل نگهداری دام
کرکلی :
kekeli : محل نگداری مرغ و اردک و غاز و ...
کله :
kaleh : جایی که بیرون از منزل غذا پخت می شده است.
تیم جار :
time jar : محلی برای پاشیدن دانه ها برای کشت
رنگ ها

سیو :
siyoh : سیاه
اسبه :
esbeh : سفید
کهو :
kahoh : کدر یا رنگ تیره
سرخ :
serkh : قرمز یا سرخ
زرد و زار :
zard o zar : رنگ زرد یا بیماری
اعضای بدن

کپل :
kapel : باسن
بال :
bal : دست
لینگ :
ling : پا
کله :
kaleh : سر
بلفه :
belfeh: ابرو
می :
mi : مو
چونه :
choneh : چانه
لوشه :
losheh : لب
گلی :
gali : گلو
شکم :
shkem : شکم

میون ذیل :
mion zil : بین گردن و پشت
په کت :
pekat : پشت سر
انگیس : انگشت

چش خنه :
chesh kheneh : گودی چشم
زمان ها و اوقات

اسا :
esa : حالا ، اکنون

پینه ماز :
pine maz : عصر

صواحی :
sevahi : صبح

چاش گدر :
chash geder : موقع ناهار

چاشت :
chasht : ظهر

ناماشون:
namashon : غروب

شو :
sho : شب

شو نیشت:
sho nisht : شب نشینی

پر توم نیهه :
per tom niheh : خیلی وقت نیست ، دقایقی پیش
حرکات ظاهری بدن

کلش :
kelesh : سرفه

اشنوفه: عطسه

ول و ویاز :
valo vyaz : دهن دره یا حرکات بعد از خستگی

وشنا :
veshna : گرسنه

تشنا :
teshna : تشنه

دکت :
daket : افتاده یا مریض

زاله تو :
zaletoo : تب شدید

گس دگیت :
ges daghit : حالت ناراحتی ، بی قرار

خرناس :
khernas : خر و پف شدید

دنن چقره:سائیدن دندانها هنگام خواب یا عصبانیتوضعیت هوا

وارش :
varesh : باران

شلاب: باران تند

ماهی شه:باران نم نم هنگام بهار

اوزر: بادی خنکی که هنگام شب از کوه می وزد

خزری: نسیم یا بادی که از دریا می وزد

گیل وا :بادی که از سمت شرق به غرب می وزد

دشت وا :بادی که از غرب به سمت دشت گرگان می وزد

دپاچ: بوران

افتاب سو : پرتو افتاب

گل مرغی:گرگ ومیش

سکه سیم :سرما سوز دار

چرم مه: مه غلیظ

شلاشری:هوای دائم بارانی

تیون:طوفان

دمه:باد شدید

افتاب :
eftab : آفتاب

سرما :
serma : سردی

ورفی :
varfi: برفی
غذا ها و میوه ها
هلی : hali: آلوچه ، گوجه سبز

او :
oo : آب

مرغنه :
mergheneh : تخم مرغ

پشتی : ته دیک

پلا تیم :
pela tim : اضافه های برنج یا پلو

پلا :
pela : برنج ، پلو

فرموونی : خرمالو

سف : سیب

سو تی : نوعی گوجه سبز
پشته زیک :
peshteh zik : نوعی شکلات محلی
کئی پلا :
kaee pela : کدو برنج

باکله :
bakeleh : باقلا


دیگر اصطلاحات

لینگه لو:
linge lo : لگد مال ، له کردن

چله:
cheleh : شاخه درخت

چمر :
chemer : صدا

ونگ :
vang : صدا زدن

شونگ:
shong : فریاد زدن

تیل :
til : گل و لای

تتی :
titi : شکوفه درخت یا گل

گنگه :
kengeh : زیرساقه گیاه که در زمین است

پچیم :
pachim : پرچین یا دیوار چوبی که با شاخه ها درست می شود

تلی :
tali : تیغ یا سیخ برخی درختان

چکر :
cheker : برامدگی روی چوب و دیگر وسیله ها

هاپرتان : پرتاب کردن

کتار :
ketar : به مجموعه دهان را گویند

کل : شخم زدن اول بهار

نشا :
nesha : بوته برنج برای کاشت

کمل کوفا:
kamel kafa : مجموعه از چیدن کاه رویس هم

هماس :
demas : بگیر

میراب :
mirab : کسی که آب زمین را تقسیم می کند

تیم :
tim : بذر یا دانه

کتل :
katel : به درازا ، ردیف

چکه :
chakeh : دست زدن

سما: رقص

نفار :
nefar : محلی برای استارحت و نگهبانی در صحرا

اخر : آخور ، محل غذا برای دام

پی دسا : پا برهنه

رواق سر :
revagh sar : ایوان یا جلوی منزل

کاتی :
kati : نردبان

لچک :
lachek : سربند ، پارچه برای بستن سر

پنیک : ویشکون

قچیلک : قلقلک برای خنده

کلن :
kalen : خاکستر آتش

وازیگ : شن و ماسه

دسته چرخ:
dasteh charkh : فرغون ، وسیله برای حمل بار

شب خوابی :
shab khabi: چراغ شب

متکا :
metka : متکا یا بالش

دسی برق :
dasi bargh : چراغ دستی یا قوه

لم و لوار :
lamo levar : خرابه یا چاله کنار باغ که دیوار نباشد

آپچین :
apchin : نایلون یا پلاستیک

 

واحدهای شمارش واصطلاحات اصیل که امروزه کمتردرزبان محلی مورداستفاده قرارمی گیرد.


واحدشمارش حبّه قند=کِلو
واحدشمارش قطعه گوشت=تِریک واحدشمارش گردو وتخم مرغ=کِل
واحدشمارش سیرومغزگردو=چِکه
واحدشمارش پیاز=بِنه
واحد شمارش نارنج وانار=گِنّه واحدشمارش کَنَف=پِتی

واحدشمارش علف: پشته

واحدشمارش دسته برنج :کسو

واحدشمارش چند دسته برنج: کر

واحدشمارش چند کر :کله

واحدشمارش چند کله :دیمچی

واحدشمارش چند دیمچی :کپا که به صورت مخروط است که از باران  اسیب نبیند

واحدشمارش حبوبات: کیله هشت کیلو

واحدشمارش حبوبات: خروار هشتاد کیلو

واحدشمارش روغن :دازه

واحدشمارش لبنیات :چارک –من

واحدشمارش هیزم : بار- میزانی که اسب یا قاطر حمل می کرد
دعوای دواَسب=جَقه
دعوای دوگاو=کَلی
وسیله ای برای ریسیدن کنف=کِتلوم
داروخانه =اَفتِک
مطب دکتر=محکمه یا اَفتِک خنه
آب دهان آویزان=گِلِس
جعبه چوبی=یاشیک
قدم یاگام=شاب
عبور=هِدار
بینی=وِنی
لانه مرغان=کِلی
خانه چارپایان=کِلوم
چندلحظه پیش=دوسا
گاوشیرده=منگودوشا
بغل راه پله=کِنّا
دفعه،مرتبه،بار=کَش
لیز=قِلیز
زوزه شغال=بَوُو یا اَوُو
زوزه سگ=لَوُو
آفتابه مسی=جِری

با سلام خدمت شما دوست عزیز مدتی است مشغول جمع اوری کلیه لغات محلی هستم فعلا قسمتی را گذاشتم تا اگر تمایل دارید لغاتی را که شما نیز استفاده می کنید یا می شنوید را را در این لغت نامه درج کنم. با تشکر بهزاد



ناشنیده‌هایی از زبان فارسی

♥♥♥ ♥♥♥ ♥♥♥ ♥♥♥ ♥♥♥ ♥♥♥

آیا می‌دانستید  واژه‌های زیر را که در زبان فرانسه تلفظ می شود فارسی هستند؟

===

آسانسور، آلیاژ، آمپول، املت، باسن، بتون، بلیت، بیسکویت، پاکت، پالتو، پریز،پلاک، پماد، پوتین، پودر، پوره، پونز، پیک نیک، تابلو، تراس، تراخم، نمبر،تیراژ، تور، تیپ، خاویار، دکتر، دلیجان، دوجین، دوش، دبپلم، دیکته، رژ، رژیم،رفوزه، رگل، رله، روبان، زیگزاگ، ژن، ساردین، سالاد، سانسور، سرامیک، سرنگ،سرویس، سری، سزارین، سوس، سلول، سمینار، سودا، سوسیس، سیلو، سن، سنا، سندیکا،سیفون، سیمان، شانس، شوسه، شوفاژ، شیک، شیمی، صابون، فامیل، فر، فلاسک، فلش،فیله، فیبر، فیش، فیلسوف، فیوز، کائوچو، کابل، کادر، کادو، کارت، کارتن، کافه،کامیون، کاموا، کپسول، کت، کتلت، کراوات، کرست، کلاس، کلوب، کلیشه، کمپ،کمپرس، کمپوت، کمد، کمیته، کنتور، کنسرو، کنسول، کنکور، کنگره، کودتا، کوپن،کوپه، کوسن، گاراژ، گارد، گاز، گارسون، گریس، گیشه، گیومه، لاستیک، لامپ،لیسانس، لیست، لیموناد، مات، مارش، ماساژ، ماسک، مبل، مغازه، موکت، مامان،ماتیک، ماشین، مانتو، مایو، مبل، متر، مدال، مرسی، موزائیک، موزه، مین،مینیاتور، نفت، نمره، واریس، وازلین، وافور، واگن، ویترین، ویرگول، هاشور،هال، هالتر، هورا و بسیاری از واژه‌های دیگر.

آیا می‌دانستید که بسیاری از واژه‌های عربی در زبان فارسی در واقع عربی نیستند و اعراب آن‌ها را به معنایی که خود می‌دانند در نمی‌یابند؟ این واژه‌ها را ساختگی (جعلی) می‌نامند و بیشترشان ساختهٔ ترکان عثمانی است. از آن زمره‌اند:

===

ابتدایی (عرب می‌گوید: بدائی)، انقلاب (عرب می‌گوید: ثوره)، تجاوز (اعتداء)،تولید (انتاج)، تمدن (مدنیه)، جامعه (مجتمع)، جمعیت (سکان)، خجالت (حیا)،دخالت (مداخله)، مثبت (وضعی)، مسری (ساری)، مصرف (استهلاک)، مذاکره (مفاوضه)،ملت (شَعَب)، ملی (قومی)، ملیت (الجنسیه) و بسیاری از واژه‌های دیگر.

 

بسیاری از واژه‌های عربی در زبان فارسی را نیز اعراب در زبان خود به معنی دیگری می‌فهمند، از آن زمره‌اند:

===

رقیب (عرب می‌فهمد: نگهبان)، شمایل (عرب می‌فهمد: طبع‌ها)، غرور (فریفتن)،لحیم (پرگوشت)، نفر (مردم)، وجه (چهره) و بسیاری از واژه‌های دیگر.

 

آیا می‌دانستید که ما بسیاری از واژه‌های فارسی‌مان را به عربی و یا به فرنگی واگویی (تلفظ) می‌کنیم؟

===

این واژه‌های فارسی را یا اعراب از ما گرفته و عربی (معرب) کرده‌اند و دوباره به ما پس داده‌اند و یا از زبان‌های فرنگی، که این واژها را به طریقی از خود ما گرفته‌اند، دوباره به ما داده‌اند و از آن زمره‌اند:

ـ از عربی

فارسی (که پارسی بوده است)، خندق (که کندک بوده است)، دهقان (دهگان)، سُماق (سماک)، صندل (چندل)، فیل (پیل)، شطرنج (شتررنگ)، غربال (گربال)، یاقوت (یاکند)، طاس (تاس)، طراز (تراز)، نارنجی (نارنگی)، سفید (سپید)، قلعه (کلات)،خنجر (خون گر)، صلیب (چلیپا) و بسیاری از واژه‌های دیگر.

ـ از روسی

استکان: این واژه در اصل همان «دوستگانی» فارسی است که در فارسی قدیم به معنای جام شراب بزرگ و یا نوشیدن شراب از یک جام به افتخار دوست بوده است که از سدهٔ ١۶ میلادی از راه زبان‌ ترکی وارد زبان روسی شده و به شکل استکان درآمده است و اکنون در واژه‌نامه‌های فارسی آن را وام‌واژه‌ای روسی می‌دانند.

سارافون: این واژه در اصل «سراپا» ی فارسی بوده است که از راه زبان ترکی وارد زبان روسی شده و واگویی آن عوض شده است. اکنون سارافون به نوعی جامهٔ ملی زنانهٔ روسی گفته می‌شود که بلند و بدون آستین است.

پیژامه: همان « پای‌جامه» فارسی است که اکنون در زبان‌های انگلیسی، آلمانی، فرانسوی و روسی pyjamaنوشته شده و به کار می‌رود و آن‌ها مدعی وام دادن آن به ما هستند.

 

واژه‌های فراوانی در زبان‌های عربی، ترکی، روسی، انگلیسی، فرانسوی و آلمانی نیز فارسی است و بسیاری از فارسی زبانان آن را نمی‌دانند. از آن جمله‌اند:

===

ـ کیوسک که از کوشک فارسی به معنی ساختمان بلند گرفته شده است و در تقریباً همهٔ زبان‌های اروپایی هست.

ـ شغال که در روسی shakal، در فرانسوی chakal، در انگلیسی jackal و در آلمانیSchakal نوشته می‌شود.

ـ کاروان که در روسی karavan، در فرانسوی caravane، در انگلیسی caravan و در آلمانی Karawane نوشته می‌شود.

ـ کاروانسرا که در روسی karvansarai، در فرانسوی caravanserail، در انگلیسی caravanserai و در آلمانیkarawanserei نوشته می‌شود.

ـ پردیس به معنی بهشت که در فرانسوی paradis، در انگلیسی paradise و در آلمانی Paradies نوشته می‌شود.

ـ مشک که در فرانسوی musc، در انگلیسی musk و در آلمانی Moschus نوشته می‌شود.

ـ شربت که در فرانسوی sorbet، در انگلیسی sherbet و در آلمانی Sorbet نوشته می‌شود.

ـ بخشش که در انگلیسی baksheesh و در آلمانی Bakschisch نوشته می‌شود و در این زبان‌ها معنی رشوه هم می‌دهد.

ـ لشکر که در فرانسوی و انگلیسی lascar نوشته می‌شود و در این زبان‌ها به معنی ملوان هندی نیز هست.

ـ خاکی به معنی رنگ خاکی که در زبان‌های انگلیسی و آلمانی khaki نوشته می‌شود.

ـ کیمیا به معنی علم شیمی که در فرانسوی، در انگلیسی و در آلمانی نوشته می‌شود.

ـ ستاره که در فرانسوی astre در انگلیسی star و در آلمانی Stern نوشته می‌شود. Esther نیز که نام زن در این کشورهاست به همان معنی ستاره است.

 

برخی دیگر از نام‌های زنان در این کشور‌ها نیز فارسی است، مانند:

===

ـ Roxane که از واژهٔ فارسی رخشان به معنی درخشنده است و در فارسی نیز به همین معنی برای نام زنان روشنک وجود دارد.

ـ Jasmine که از واژهٔ فارسی یاسمن و نام گلی است.

ـ Lila که از واژهٔ فارسی لِیلاک به معنی یاس بنفش رنگ است.

ـ Ava که از واژهٔ فارسی آوا به معنی صدا یا آب است. مانند آوا گاردنر.

ـ واژه‌های فارسی موجود در زبان‌های عربی، ترکی و روسی را به دلیل فراوانی جداگانه خواهیم آورد.

 

آیا می‌دانستید که این عادت امروز ایرانیان که در جملات نهی‌کنندهٔ خود «ن» نفی را به جای «م» نهی به کار می‌برند از دیدگاه دستور زبان پارسی نادرست است؟

===

امروز ایرانیان هنگامی که می‌خواهند کسی را از کاری نهی کنند، به جای آن که مثلا بگویند: مکن! یا مگو! (یعنی به جای کاربرد م نهی) به نادرستی می‌گویند:

نکن! یا نگو! (یعنی ن نفی را به جای م نهی به کار می‌برند).

در پارسی، درست آن است که برای نهی کردن از چیزی، از م نهی استفاده شود، یعنی مثلاً باید گفت: مترس!، میازار!، مده!، مبادا! (نه نترس!، نیازار!، نده!،

نبادا!) و تنها برای نفی کردن (یعنی منفی کردن فعلی) ن نفی به کار رود، مانند:

من گفتهٔ او را باور نمی‌کنم، چند روزی است که رامین را ندیده‌ام. او در این باره چیزی نگفت.

 

آیا می‌دانستید که اصل و نسب برخی از واژه‌ها و عبارات مصطلح در زبان پارسی در واژ‌ه‌ها عبارتی از یک زبان بیگانه قرار دارد و شکل دگرگون شدهٔ آن وارد زبان ما شده است؟ به نمونه‌های زیر توجه کنید:

===

-هشلهف: مردم برای بیان این نظر که واگفت (تلفظ) برخی از واژه‌ها یا عبارات از یک زبان بیگانه تا چه اندازه می‌تواند نازیبا و نچسب باشد، جملهٔ انگلیسی I shall have (به معنی من خواهم داشت) را به مسخره هشلهف خوانده‌اند تا بگویند ببینید واگویی این عبارت چقدر نامطبوع است! و اکنون دیگر این واژهٔ مسخره آمیز را برای هر واژهٔ عبارت نچسب و نامفهوم دیگر نیز (چه پارسی و چه بیگانه) به کار می‌برند.

-چُسان فُسان: از واژهٔ روسی Cossani Fossani به معنی آرایش شده و شیک پوشیده گرفته شده است.

زِ پرتی: واژهٔ روسی Zeperti به معنی زتدانی است و استفاده از آن یادگار زمان قزاق‌های روسی در ایران است در آن دوران هرگاه سربازی به زندان می‌افتاد دیگران می‌گفتند یارو زپرتی شد و این واژه کم کم این معنی را به خود گرفت که کار و بار کسی خراب شده و اوضاعش دیگر به هم ریخته است.

-شِر و وِر: از واژهٔ فرانسوی Charivari به معنی همهمه، هیاهو و سرو صدا گرفته شده است.

-فاستونی: پارچه ای است که نخستین بار در شهر باستون Boston در امریکا بافته شده است و بوستونی می‌گفته‌اند.

-اسکناس: از واژهٔ روسی Assignatsia که خود از واژهٔ فرانسوی Assignat به معنی برگهٔ دارای ضمانت گرفته شده است.

-فکسنی: از واژهٔ روسی Fkussni به معنی بامزه گرفته شده است و به کنایه و واژگونه به معنی بیخود و مزخرف به کار برده شده است.

ـ لگوری (دگوری هم می‌گویند): یادگار سربازخانه‌های ایران در دوران تصدی سوئدی‌ها است که به زبان آلمانی به فاحشهٔ کم‌بها یا فاحشهٔ نظامی می‌گفتند: Lagerhure.

ـ نخاله: یادگار سربازخانه‌های قزاق‌های روسی در ایران است که به زبان روسی به آدم بی ادب و گستاخ می‌گفتند Nakhal و مردم از آن برای اشاره به چیز اسقاط و به درد نخور هم استفاده کرده‌اند.

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم فروردین 1391ساعت 11:0  توسط بهزاد کرمانی  | 

غذاهای محلی ونوش:

به عنوان چند نمونه از غذاهای محلی ونوش می توان از غذاهای زیر نام برد:



مسما خورش (سیو خرش):
خورشتی که از گردو، مرغ، ترشی انار درست می شود.
ته چین:
برنج همراه با گوشت
ترش ترشو:
برنج را همراه با حبوبات ، ترشی آلوچه، مانند آش درست می کنند.
دوآش:
دوغ را به حبوبات پخته شده و سیر داغ اضافه می کنند.
اسپنا پهلو:
اسفناج پخته همراه دانه انار، عدس، سیرداغ، رب گوجه، آب انار، یا نارنج.
آش کدو:
برنج پخته، کدوی پخته و له شده که اب زرشک و شکر به آن اضافه شده است.
نازخاتون:
بادمجان کبابی و له شده که به آن آب غوره، ریحان، جعفری و سیر کوبیده اضافه می شود.
اسفناج مرجی:
شامل اسفناج پخته، عدسی، سیر و انار ترش است.
کهی انار:
کدوی پخته شده همراه با باقلا و عدس پخته شده با گردوی ساییده و دانه انار که سیرداغ به ان ها اضافه شده و مخلوط ان را همراه با پلو می خورند.
خورشت آلو:
مرغ پخته همراه دانه انار، آلو سرخ شده و پیاز داغ.
هلی غرو:
گوجه سبز (آلوچه) همراه پیاز داغ و جعفری تازه.
گرماس:
ماست شیرین که به شیر ولرم اضافه شده و مخلوط آن همراه با پلو می خورند.
ترش آش :

مخلوطی از برنج و سیب زمینی و شلقم که خیلی محبوب نیز است
انواع نان و شیرینی:
اغوزنون:
آرد گندم، شیر، تخم مرغ و شکر را با هم مخلوط نموده سپس لای خمیر را گردو می گذارند.
پشت زیک:
شکر یا قند را در یک قاشق آب حل کرده، روی اجاق می گذارند. بعد یک قاشق روغن و مقداری کنجد به آن اضافه کرده مایه را در سینی می ریزند و به اندازه دلخواه برش می دهند.
پیس گندله:
این شیرینی شامل گردوی ساییده، شکر قرمز یا شیره خرمالو و آرد برنج سرخ شده و کنجد است.
بادونه:
برنج را خیسانده آرد می کنند. و با آب خمیر می کنند روی تشت به شکل رشته می ریزند. بعد سرخ می کنند روی رشته به رشته پودر قند و هل کوبیده میریزند.
نون قندی، دله کرده نون، آب دندون، نسری، کوناک و تون سرنون از دیگر شیرینی های مازندرانی است.


انواع شربت:
بهارنارنج، آلبالو، انار.

انواع ترشی:
بادمجان ترشی، سیر ترشی، هفت بیجار، ترشی یار مستی

انواع مربا:
مربای به، مربای آلبالو، مربای سیب، مربای پرتقال، مربای انجیل، مربای هویج، مربای بالنگ

اسپنا بیشته واش :که اسفناج به همراه زیره سبز وفلفل تفت خورده به همراه 3لیوان شیر.خیلی خوشمزه است.
+ نوشته شده در  سه شنبه سی و یکم خرداد 1390ساعت 9:33  توسط بهزاد کرمانی  | 

 

بازی های محلی ونوش

آغوزكا یا گردو بازی:

بازیكنان گردو ها را دو به دو روی یكدیگر چیده و هر یك به نوبت با گردویی به نام كل یا تیره ( گردوی بزرگ تر ) به گردوها می زنند. اگر نفر اول به گردو ها زد و آنها را انداخت فعلا" برنده محسوب می شود و بقیه بازیكنان باید به تیره او بزنند هر كسی موفق شد صاحب همه گردوها می شود در غیر این صورت نفر اول همه گردوها را جمع می كند.

چلیك ماركا :

بازیكنان به دو گروه تقسیم می شوند. برای بازی دو تكه چوب یا چلیك و و چوب بزرگ یا ماركا نیاز دارند. ابتدا گروه اول، چوب كوچك را روی گودالی قرار می دهند سپس با چوب بزرگ به زیر چوب كوچك كی زنند و آن را به طرف بالا پرت می كنند . چوب هر یك از بازیكنان كه مسافت بیشتری را طی كند، آن گروه برنده می شود افراد بازنده باید به برندگان سواری بدهند.

طبل خر كا:

رزین وسیله چوبی به شكل Y است كه تكه نوار لاستیكی به دو سر انتهای چوب بسته می شود. بازیكن با گذاشتن سنگ لای لاستیك و كشیدن آن به طرف عقب سنگ را پرتاب می كند و گنجشك شكار می كند.

كشتی لوچو:

كشتی لوچو از كشتی های محلی استان مازندران است و در گذشته در مراسم عروسی اجرا می شد. اما امروزه در بعضی از نقاط استان این كشتی همه ساله در تابستان بعد از وجین شالی، هنگام فراغت كار روستاییان ، انجام می شود. در ایام دیگر مانند اعیاد مذهبی و ملی نیز كشتی لوچو برگزار می شود و جایزه برنده یك راس گاو است كه توسط اهالی خریداری می شود.

برای مسابقه دو نفر از كشتی گیران با تجربه به عنوان داور انتخاب می شوند در این كشتی هر گونه ضربه زدن به بدن یا سر حریف، گرفتن انگشت دست ، سرچنگك و ضربه زدن به كتف و گرفتن گوش، خطا محسوب می شود. كشتی گیری كه در این دو هفته تمامس حریفان را شكست دهد، برنده مسابقه است. در طول برگزاری مسابقه ساز و دهل نیز نواخته می شود تا شور و هیجان بیشتری به مسابقه بدهد

 کشتی لوچو

کمربند کا

مربعی به ابعاد دو در دو رسم می کردند و در هر ضلع ان یک عدد کمربند که قیش می گفتند می گذاشتند چهار نفر در داخل مربع بودند و چهار نفر دیگر در بیرون که می بایست کمر بندها را بردارند و افراد داخل از کمربندها محافظت می کردند در صورت گیر انداختن آنها می توانستن به داخل محیط مربوطه کشانده و به باد کتک گرفته .لذا تا حدی هم این بازی خطرناک بود.

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سی و یکم خرداد 1390ساعت 9:21  توسط بهزاد کرمانی  | 

آداب و سنن مردم ونوش:

نوروز خواني :

نوروز خوانان معمولا" پانزده روز قبل از فرا رسيدن عيد نوروز به داخل روستاها مي آيند و با خواندن اشعار در مدح امامان ترانه هاي محلي، طليعه سال نو را به آنان مژده مي دهند. نوروز خوانان چند نفر هستند كه يك نفر اشعار را مي خواند، يك نفر ساز مي زند،نفر ديگر كه به آن كوله كش( باركش ) مي گويند به در خانه هاي مردم مي رود و مي خواند:
بادبهارون بيمو / نوروز سلطون بيمو/ مژده دهيد به دوستان / گل به گلستون اومد / بهار آمد بهار آمد خوش آمد/ علي باذولفقار آمد، خوش آمد/ نوروزتان نوروز ديگر / شما را سال نو باشد مبارك صاحب خانه نيز با دادن پول، شيريني ، گردو، تخم مرغ و نخود، و كشمش از آنان پذيرايي مي كند .

چهارشنبه سوري :

از مراسم به جامانده در ايران زمين، چهارشنبه سوري است كه در پايان چهارشنبه هر سال برگزار مي شود. صبح روز چهارشنبه آش هفت ترشي، درست مي كنند. آشي كه هفت نوع ترشي مانند آب نارنج، آب ليمو، آب انار، سركه، گوجه سبز، و اب از گيل در آن مي ريزند و بعد از آماده شدن بين همسايه ها پخش مي كنند غروب روز مي خوانند با ارزوي شادي و خوشي براي خود و خانواده خود از روي آتش مي پرند. آنها مي خوانند :
چهارشنبه سوري كمي پارسال دسوري كمي، امسال دسوري كمي

عيد نوروز :

هنگام تحويل سال افراد خانواده دور سفره هفت سين كه با ظرافت و سليقه خانم خانه چيده شده مي نشينند و در حاليكه پدر خانواده دعاي تحويل مي خواند منتظر سال نو مي شوند. در گذشته كه امكانات ارتباطي مانند راديو و تلويزيون نبود با تيراندازي يا گفتن اذان سال جديد را به همه اعلام مي داشتند. بعد از اين كه سال نو شد كسي كه به عنوان مادرمه انتخاب شده با مجمعي كه در ان قرآن ، آيينه، اب ، سبزه و شاخه هاي سبز جوان قرار دارد وارد خانه مي شود چهارگوشه اتاق ها را آب مي پاشد قرآن را كنار سفره هفت سين مي گذارد و شاخه هاي سبز ( درخت آلوچه) را به اين نيت كه سال سرسبز و خوش و خرمي براي خانواده باشد، جلوي در اتاق آويزان يا روي طاقچه اتاق مي گذارد. دراين روز مادر خانه، غذاي عيد، سبزي پلو با مرغ يا گوشت درست مي كند. علاوه بر آن غذايي به عنوان خيرات براي اموات مي پزند و بين مردم پخش مي كنند . در غروب شب اول سال به اين اعتقاد كه چراغ خانه آنها هميشه روشن و نوراني باشد، به سر در خانه ها شمع يا شعله آتش آويزان مي كنند.

جشن نوروز ماه :

مردم مازندران در اواسط مرداد ماه جشني به نام نوروز ماه دارند وقتي كه اولين محصول برنج زودرس رسيد بعد از جمع آوري و درو با همان برنج غذا درست مي كنند و درخارج از روستا جشن پايان كار مي گيرند. اين مراسم دست مانند سيزده به در است و اعتقاد دارند كه اين روز را حتما" بايد بيرون از روستا به سر برد در واقع اين جشن يك نوع سپاسگزاري به درگاه خداوند است.

مراسم تيرماه سيزده :

از ديگر مراسم سنتي و رسمي مازندران تيرماه سيزده است كه در اواسط آبان هر سال برگزار مي شود. البته روايات مختلف در مورد تيرماه سيزده وجود دارد.
مي گويند كه شب تولد حضرت علي ( ع) است.
مي گويند پيروزي كاوه بر ضحاك و جشن مهرگان است.

در اين شب همه خانواده كنار هم جمع مي شوند و تا پاسي از شب به خوردن تنقلات و گوش دادن به قصه و افسانه هاي بزرگ ترها سپري مي كنند جوانان هم با در دست داشتن تركه اي بلند كه كيسه اي به انتهاي آن بسته شده است. همراه كودكان به در خانه ها رفته و با سر و صدا و كوبيدن چوب به درخانه ها و لال بازي از صاحب خانه تقاضاي هديه مي كنند به آنها پول ، ميوه، شيريني داده مي شود.هنگامي كه لال به همراه گروه خود در كوچه ها شروع به حركت مي كند اين اشعار را مي خواند:
لال بيمو، لال بيمو، پارسال و پيرار بيمو، چل بزن ديگه بزن، لال انه لالك انه، پيسه گنده خوانه ، سالو ماه ارزون نوه، لال مار رسوا نو، لال انه لالك انه، پاربورده امسال انه ، لال آمده ، لال آمده، پارسال و امسال امده، چرخ نخ ريسي را حركت بده، به ديگ بزرم، لال آيد، لال كوچك مي آيد، كسي كه شيريني پيس كنده مي خواهد مي آيد ، سال و ماه ارزان نمي شود، لال بزرگ رسوا نمي شود، لال مي آيد، لال كوچك مي آيد ، پارسال رفته امسال مي آيد.

آيين سنتي 26 عيد ماه :

آيين ويژه سنتي 26 عيد ماه طبري هر سال در تاريخ 28 تيرماه شمسي در بيشتر روستاهاي استان برگزار مي شود. در روستاي امامزاده حسن سوادكوه اين مراسم با آداب خاصي انجام مي شود اين رسم به جشن مردگان نيز معروف است. بر اساس سنت رايج و باورهاي مردم در زمان هاي قديم فريدون پادشاه پيشدادي به خونخواهي پدرش جمشيد شاه حاك پادشاه را سرنگون مي كند مردم خبر اين پيروزي را در شب با آتش زدن بوته ها به يكديگر اطلاع مي دهند. و فرداي آن روز با برپايي جشن و مسابقه كشتي اين پيروزي را گرامي مي دارند.
امروزه نيز اهالي روستاهاي اطراف همگي به امامزاده حسن مي آيند و علاوه بر خيرات كردن براي اموات خود و روشن كردن شمع روي مزارها، تماشاگر مسابقه كشتي سنتي لوچر مي شوند. در اين روز كشتي گيران سوادكوه در اين محوطه گرد مي آيند و به مصاف هم مي روند.در مناطق جلگه اي جشن مردگان در آرامگاه ها برگزار مي شود.


شب يلدا :

شب اول زمستان را گت چله مي نامند در اين شب بنا به سنت ديرين همه افراد خانواده دور هم جمع مي شوند و با خوردن هندوانه ماست و ميوه و آجيل سرماي فصل زمستان را از خود دوي مي كنند اعتقاد بر اين است كه با خوردن ماست يا هندوانه در شب يلدا، هرگز در زمستان سردشان نخواهد شد. در اين شب دختران دم بخت با پوشاندن صورت خود از هفت خانه چيزي مي گيرند اگر كسي آنها را نديد و نشناخت حتما" به آنچه نيت كرده اند خواهند رسيد.


عيد غدير :

در اين روز كه خاص عيد سادات است مردم به ديدن سادات مي روند. و سكه اي را به عنوان ته كيسه يا پارچه سبز و سفيد رنگ از دست سيد يا سيده به عنوان تبرك دريافت مي دارنددر اين روز گوسفند يا بره قرباني را حنا مي بندند و تا آفتاب نزده قرباني مي كنند كساني كه نذر دارند به هر نيتي كه باشد انگشت به خون مي زنند و به پيشاني مي مالند همچنين اعتقاد دارند در روز عيد قربان بعد از قرباني كردن نبايد از خانه خارج شوند و سركار بروند در منزل هم كاري انجام نمي دهند تا قرباني آنها رد بشود.



مراسم باران خواهي :

يكي از مراسم رايج به هنگام خشك سالي مراسم باران خواهي است . به زبان محلي اين مراسم را � شيلون � يا � شيلان � مي نامند. به اين منظور ابتدا از اهالي محل مواد اوليه براي پخت شير و برنج و يا آش مورد نظر آن ها جمع آوري مي شود در روز معين اهالي در مكان مقدسي مانند مسجد، تكيه ، امامزاده و يا در اطراف درخت مقدس جمع مي شوند و پس از پخت آش به وسيله زن هاي محل، مراسم دعا وروضه خواني انجام مي شود و از خداوند طلب باران مي كنند. پس از صرف آش مراسم به پايان مي رسد.از ديگر عقايد مردم منطقه در اين زمينه، گذاشتند پايه منبر در آب و يا ريختن آب به روي فردي سيد است.

آفتاب خواهي :

اگر بارندگي زياد باشد براي اين باران بند بيايد نام هفت يا چهل كچل را بر كاغذ مي نويسند و آن به بندي آويزان مي كنند تا باد بخورد و باران قطع شود يا با خواند دعا و نذورات مختلف از خداوند طلب آفتاب و در آمدن خورشيد مي كنند.در روستاي � كرات كياسر� شهرستان ساري، اگر باران ببارد و مانع فعاليت كشاورزي شود، زن هاي روستا به طور جمعي شعر زير را مي خوانند : باران كو، باران بي پايان كو، گندم كه زير خاكه، از تشنگي هلاكه، يا حضرت سليمان، روز افتاب و شب باران � در روستا � ولويه كياسر � ساري هنگامي كه باران به مدت چند روز ادامه داشته باشد براي بند آمدن آن بچه هاي روستا قوطي هاي حلبي را به نخي مي بندند و دو سر نخ را مي گيرند و در كوچه هاي محل راه مي روند و دسته جمعي شعر زير را مي خوانند � قوطي قوطي افتاب كن، يك مشت برنج تو ابا كن، ما بچه هاي گرگيم، از سرمايي بمرديم، يا قرا، يا كتاب فردا بشه آفتاب.در روستاي � كليج كلادودانگه � در هنگام بارش زياد باران، بچه هاي محل لباس كهنه مي پوشند و با جارو و گل و لاي كوچه ها را به هم مي زنند و ميخ وانند � بابروم � بابروم ، امروز آفتاب فردا آفتاب پيرا ( پس فردا( آفتاب آنگاه افراد هر خانواده به بچه ها مواد غذايي و يا شيريني مي دهند.
گرفتن ماه و خورشيد :

گرفتگي ماه و خورشيد را ظل ( تاريكي) مي نامند و معتقدند كه اژدهايي جلوي آن را گرفته است در اين حالت براي رهايي و برطرف شدن تاريكي از ماه به پشت بام ها مي روند بر ظرف مسي مي كوبند و با تفنگي تيراندازي مي كنند. علاوه بر اينها نماز ايات مي خوانند و دعا مي كنند.

گهواره بندي :

در بيشتر نقاط شهري و روستايي استان رسم بر اين است كه در دهمين روز تولد نوزاد عده اي از بستگان و آشنايان براي صرف ناهار دعوت شوند پس از صرف ناهار و چاي و شيريني مادر بزرگ و يا قابله كودك را در گهواره مي بندند در بعضي مناطق اگر نوزاد فرزند اول باشداين وظيفه را مادر بزرگ طرف مادري به عهده مي گيرد سپس مدعوين پولي به عنوان هديه در گهواره طفل مي گذارند.در بعضي از روستاهاي شهرستان نور پس از خوابانيدن نوزاد در گهواره، بستگان طرف مادري نوزاد، روي گهواره گردو يا نبات مي شكنند و يا گهواره را چند بار به شدت تكان مي دهند اين كار به اين دليل انجام مي شود كه اگر در طول زندگي بين پدر و مادر نزاعي رخ داد گوش طفل به سر و صدا عادت كرده باشد.

دندان سري :

يكي از مراسم دوران كودكي مراسم دندان سري است كه همزمان با ظاهر شدن اولين دندان هاي طفل برگزار مي شود . در اين مراسم مادر كودك شير برنج يا آشي كه انواع حبوبات در آن وجود داشته باشد مي پزند و كاسه اي از اش را به خانه فاميل ها و دوستان مي دهد معمولا" رسم است كه افراد هنگام پس دادن كاسه، هديه اي مانند جوراب، روسري يا پول در آن مي گذارند.

مراسم ازدواج :

خواستگاري از دختر توسط اقوام نزديك داماد صورت مي گيرد. بعد از رضايت خانواده عروس فرداي آن شب غذا و شيريني تهيه ديده براي خانواده عروس مي فرستند. براي مراسم � اره گيرون يا سهمان بله برون به خانه عروس مي روند و با دادن انگشتر به عروس در واقع او را براي پسر شان نشان مي كنند.
در همان شب بله برون ميزان شيربها ( زر) را نيز معين مي كنند بعد از اين مراسم دوران نامزدي آغاز مي شود كه معمولا" از 6 ماه تا 2 سال طول مي كشد.چند روز مانده به عروسي مقدمات آن را فراهم مي سازند. به خريد مي روند و براي عروس داماد پيراهن، پارچه، و ... مي خرند.براي دعوت كردن مردم به عروسي زني را به عنوان خبر گير به خانه هاي مردم مي فرستند تا همگي را براي عروسي دعوت نمايد.يك روز قبل از جشن از خانه داماد تمام مخارج جشن عروسي از قبيل برنج، مرغ، گوشت، روغن به نام خرج بار، را بار اسب مي كنند و همراه چند گوسفند پاي كوبان به خانه عروس مي فرستند مردم نيز كمك هايي به نام سوري در مجمع هاي مسي گذاشته و روي ان را با پارچه هاي رنگي مي پوشانند و آن را بر سر گرفته به خانه داماد مي برند.
شب قبل از عروسي � حنابندان � مي گيرند. صبح روز حنابندان ، عروس و داماد جداگانه با جشن و پاي كوبي به حمام مي روند دلاك در حمام به عروس و داماد شربت و شيريني مي دهد و اسپند دود مي كند. سپس عروس و داماد جداگانه سوار بر اسب، همراه دوستان به خانه مي روند.شب حنابندان عروس و داماد جداگانه در خانه خود، مراسم حنابندان را انجام مي دهند در خانه عروس، خواهر يا يكي از دوستان عروس حنا در دست عروس مي گذارد و در خانه داماد نيز دوستان داماد در دست او حنا مي گذارند.روز عروسي وعقدكنان خانواده عروس و داماد جداگانهميهمانان ناهار مي دهند.
بعد از ظهر عروسي داماد به همراه فاميل و دوستان براي آوردن عروس به طرف خانه عروس راه مي افتد داماد از قبل اسبي را تزيين مي كند تا عروس را روي آن بنشاند وقتي به خانه عروس رسيدند خانواده عروس با نقل و شيريني و دود كردن اسپند به استقبال آنها مي رود پدر يا برادر عروس، ناني را به كمر عروس با شال سفيد يا سبز مي نشانند به اين نيت كه اولين فرزندشان پسر باشد و پير بچه ديگري آيينه به دست جلوي اسب عروس راه مي افتد. در بين راه دوستان داماد با پاي كوبي و تير اندازي، در شادماني سهيم مي شوند گاهي نيز با گذاشتن مسابقه اسب دواني بر عروسي مي افزايند.وقتي كه به در خانه داماد رسيدند داماد از اسب پياده نارنج، انار، يا سيبي، را در دست مي گيرد و به سمت عروس پرت مي كند عروس بايد آن را بگيرد و سپس آن را با هم بخورند.
عروس ابتدا وارد خانه نمي شود مگر اينكه پدر داماد سكه اي يك راس گاو و يا زميني را به عنوان رونما يا پاناز به عروس بدهد. وقتي عروس وارد حياط خانه شد مادر و خواهرهاي داماد اسپند دود مي كنند و نقل و نبات و شيريني به همراهان مي دهند تمام مهمانان شام را در خانه داماد مي خورند وپس از خوردن شام آنجا را ترك مي كنند تنها زني به نام � عروس مار � همراه عروس مي ماند. صبح روز بعد از عروسي عروس بايد صبحانه را آماده كند و به خانواده داماد بدهد. خانواده داماد نيز لباس، پول، پارچه اي را به عنوان خلعت به عروس مي دهند سه روز بعد از عروسي ، عروس و داماد به عنوان سلام به مادرزن، به خانه عروس مي روند كه به آن زن مار سلام مي گويند. جهاز عروس را يك روز قبل از عروسي به خانه داماد مي برند.

 

نا گفته نماند که بیشتر این مراسم ها به باد فراموشی سپرده شده و فقط سینه به سینه از پدران و مادرانمان نقل می شود و انتقال می یابد.

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهارم خرداد 1390ساعت 20:24  توسط بهزاد کرمانی  | 

 

سابقه سکونت در مازندران
در مورد سکونت،زندگی وتمدن در مازندران،از بررسیهایی که از غارهای کمربند و هوتو(در بهشهر)به عمل آمده،
معلوم می شود که شرایط زندگی انسانهای دوره پارینه سنگی میانه و پارینه سنگی جدید در این استان نیز
نظیر دیگر مناطق فلات ایران بوده است.از این آثار چنین بر می آید که در این ادوار در کوهپایه ها و دامنه های
شمالی البرز،هر جا که آب و هوا مساعد تر بوده،انسانهای اولیه به شکار و گردآوری خوراک می پرداختند و
برای اینکه از امنیت و آرامش بیشتری برخوردار باشند،در غارهای مذکور(از جمله غاری که در کنار جاده
نکا-بهشهر در جنوب غربی روستای کُلت در اثر خاک برداری در سال 1369 کشف شده) به سر می برده اند،
وجود آثار دوره نو سنگی در شرق مازندران حکایت از تحولات زندگی مردم در این استان را دارد.
از حدود 10000 سال پیش،مردم این سرزمین همانند بعضی از انسانهای ساکن فلات ایران،توانسته بودند
چارپایان را رام واهلی نمایند.این تحول موجب دگرگونی در زندگی انسانهای این خطه شده است.به تدریج
انسانها در مرحله دامداری به سوی دّره ها و جلگه ها وخاکهای آبرفتی حاصلخیز کشیده شده اند.با آغاز
کشاورزی،زندگی به طور کلی دگرگون می شود.رفته رفته با بهتر شدن شرایط زندگی،غذا و مساعد بودن
آب و هوا به شمار جمعیت افزوده شد و اولین روستاهای پیش از تاریخ در این خطّه شکل گرفتند.
مازندران فعلی که از غرب به استان گیلان،از شرق به استان گلستان،از جنوب به رشته کوههای البرز و
استانهای سمنان.تهران و قزوین و از شمال به دریای مازندران محدود است.در طول تاریخ،شاهد وقایع و
اتفاقات فراوان سیاسی،اجتماعی و فرهنگی بوده است.در اهمیت سر گذشت وقایع تاریخی این استان،
کافی است که گفته شود هیچ یک از مناطق ایران به اندازه این خطّه،شاهد رویدادهای تاریخی نبوده اند.
به همین سبب است که نویسندگان و مورخان ایرانی و خارجی،فراز و نشیب های تاریخی این سرزمین را
در کتاب هایی به رشته تحریر در آورده اند.از آثار نویسندگان خارجی درباره مازندران،تاریخ مازندران و استرآباد
تالیف رابینو،و از آثار نویسندگان ایرانی،تاریخ طبرستان(تبرستان) و رویان و مازندران تالیف میر ظهیرالدین
مرعشی،و مازندران از قدیم ترین ایام تا به امروز،نوشته دکتر محمد مشکور را می توان نام برد.اما اینکه نام
مازندران از چه زمانی در این خطّه متداول شد اختلاف نظر وجود دارد.بعضی از مورخان معتقدند از زمان ابن
اسفندیار و یاقوت،بجای استرآباد کلمه مازندران بکار برده شده است عده ای هم تاریخ استعمال کلمه مازندران
را از قرن چهارم هجری قمری به بعد می دانند.
چشمه عمارت بهشهر
این بنا متعلق به دوره صفویه میباشد که در دو طبقه احداث گردیده و در حال حاضر طبقه همکف و جزری از
طبقه دوم باقی مانده است در وسط عمارتِ همکف مظهر چشمه قرار دارد که آب آن از چهار سمت توسط
جویهایی از داخل بنا به خارج آن سرازیر و وارد حوضها و جویهای اطراف آن گردیده و بوسیله نهرهای اصلی
به خارج از باغ هدایت می شده است
برج آرامگاهی امامزاده طاهر مطهر
این بنای آرامگاهی واقع در روستای هزار خال بخش کجور در شهرستان نوشهر قرار دارد
بنایی است چهار ضلعی با کتیبه های آجری و تزئینات که در سال( 829) ه ق به دست ملک کیومرث بن
بیستون استندار ساخته شده است
قلعه ملک بهمن
این قلعه از قلعه های عظیم البرز میباشد که در جاده هراز بخش لاریجان و مشرف به قریه شاهان دشت
در 75 کیلومتری جنوب آمل قرار دارد این قلعه متعلق به حکام پادوسبان میباشد که در سال (45 الی 1005)
ه ق به رویان نور و کجور و رستمدار حکومت داشته اند بنای قلعه بر روی صخره ای حدود 220 متر بالاتر از
سطح اراضی شاهاندشت از لاشه سنگهای بزرگ و کوچک و ملات گچ ساخته شده که بصورت طبقه طبقه
و شامل اتاقها و قسمتهای مختلف ساختمانی است
آرامگاه سه سید میر حیدر آملی
این مکان مدفن ابولقاسم پسر ابولحسن الرویانی است که در قرن (6) ه ق وفات یافته است
در طی قرون هشتم و نهم هجری قمری سه تن از سادات و عرفا در این محل مدفون گردیدند که یکی از
آنها علامه میر حیدر آملی میباشد که از متفکران و مشاهیر شیعه بوده است بانی این مکان سید عزالدین
بن سید بهاالدین آملی است.

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهارم خرداد 1390ساعت 20:14  توسط بهزاد کرمانی  | 

 

تقویم بومی مازندران که در روستا ونوش نیز استفاده می شود

ارکه ما (arkeh ma) :

مصادف با ماه فروردین می باشد که با فرارسیدن بهار و آغاز سال نو طبیعت با چهره بهاری اش زیبا به نظر می رسد و شکوفه های رنگ رنگ در هر جا به چشم می خورد.

دما (dema) :

مصادف با ماه اردیبهشت بوده و با شروع فصل کار و کشاورزی ،کم کم چهره روستا به مرحله کاشت رفته و تلاش مردم روستا در این ماه ستودنی است.

وهمن ما (vahmeneh ma) :

مصادف با ماه خرداد می باشد که تا حدودی زمین های کشاورزی از مرحله کاشت عبور کرده و مردمان روستا همچنان به وجین و مراقبت از محصولات کشاورزی مشغول هستند.

عید ما (aydeh ma) :

مصادف با ماه تیر می باشد و با وجود تابش خورشید و فراوانی آب در شالیزار ها نشاهای برنج در حال رشد و ثمر دهی می باشند.

سیا ما (siya ma) :

مصادف با ماه مرداد می باشد و که گرمای تابستان را در خود جای داده و به روایتی هم به آن ماه پختن محصول انجیر( انجیرپجه ماه) هم می گویند .

کرچه ما (kercheh ma) :

مصادف با ماه شهریور می باشد که کم کم فصل دروی برنج آغاز شده و در گوشه گوشه زمینهای کشاورزی روستا جمعیتی مشغول کار و تلاش دیده می شوند.

هره ما (hareh ma) :

 

مصادف با ماه مهر می باشد که با شروع خرمن کوبی و آوردن محصولات کشاورزی به منزل شادی در چهره هر روستایی بسیار دیدنی است.

 

تیره ما (tireh ma) :

مصادف با ماه آبان می باشد و ماه برداشت مرکبات ، اینبار جمعیت روستا در باغ ها برای چیدن پرتقال و نارنگی مشغول می باشند.

مردائه ما (merdaheh ma):

مصادف با ماه آذر می باشد که با وجود پائیز زیبا و فصل ریزش برگ زرد درختان چهره روستا هم دیدنی می باشد.

شروینه ما (shervineh ma) :

مصادف با ماه دی می باشد که با وجود بادهای پائیزی و نم نم باران و همچنین سردی آغاز زمستان چهره جدیدی در طبیعت روستا بوجود می آید.

میره ما (mireh ma) :

مصادف با ماه بهمن می باشد و کم کم با بارش برف زیبا چهره روستا با پوشش سفید تزئین گشته و شکر و سپاس خدا از طرف کشاورزان دیدنی می باشد.

اونه ما (oneh ma) :

مصادف با ماه اسفند می باشد و با شمارش معکوس برای سال تحویل و آغاز سالی جدید در گوشه و کنار روستا شکوفه های کوچک بهاری خبر از سال نو را می هند.

+ نوشته شده در  دوشنبه دوم خرداد 1390ساعت 21:14  توسط بهزاد کرمانی  |